HAWORTHIA ATTENUATA

Haworthia attenuata - haworcja wąskolistna, jest gatunkiem szybko rosnącym. Jej liście pokryte są białymi, wypukłymi brodawkami przypominającymi perełki. Brodawki te na spodniej stronie liści są uporządkowane w szeregi. Sukulenty te wyglądają podobnie do gasterii i pochodzą również z południowej Afryki.
Stanowisko jasne z dużą ilością światła, lecz osłonięte przed padaniem bezpośrednich promieni słonecznych. Temperatura pokojowa w zimie najlepiej w granicach 10 stopni Celsjusza. Podlewanie jak w przypadku każdych sukulentów - dość ubogie,ziemia w okresie letnim powinna być lekko wilgotna, w zimie podlewamy raz na dwa - trzy tygodnie. W okresie intensywnego wzrostu zalecane jest stosowanie nawozów do sukulentów. Haworcja kwitnie na przełomie lutego i marca.
Podłoże powinno być żyzne i próchnicze z niewielkim dodatkiem gliny. Haworcje najłatwiej rozmnożyć odejmując od dużych roślin wytwarzanie przez nie liczne odrosty. Można także sporządzić sadzonki liściowe, które dobrze się ukorzeniają jeśli przed wsadzeniem ich do wilgotnego podłoża obeschną przez kilka dni na powietrzu.

CIEKAWOSTKA:

TOWARZYSTWO HAWORCJI (Wielka Brytania) 
W naszym kraju Haworcje nie są tak popularne jak w Anglii. Za rok swoje 30-lecie będzie obchodzić powstałe tam w 1986 roku Towarzystwo Haworcji (Haworthia Society). Towarzystwo zawiązało się jako mała grupka miłośników haworcji i zaczęła wydawać newsletter, 3 lata później przemianowany na Haworthiad. Czasopismo ukazuje się 3 razy do roku. 
Pismo i towarzystwo swoje zainteresowania skupia obecnie już nie tylko na Haworcjach, ale również na pokrewnych rodzajach: Aloes, Astroloba, Gasteria...
Towarzystwo liczy wielu członków, większość z zagranicy, organizuje coroczne spotkania. Więcej informacji można znaleźć na stronie Towarzystwa : http://www.haworthia.org
Źródło: "Kaktusy i inne" No.3 vol.7

Dobry pomysł! 

Źródło:Grafika Google

STENOCEREUS PRUINOSUS

STENOCEREUS PRUINOSUS syn: Lemaireocereus pruinosus, Pachycereus pruinosus
Stenocereus pruinosus-"Szary duch"- wysoki kaktus kolumnowy, wyglądem przypomina drzewo.
Osiąga wysokość do 5 metrów i dz 3 metrów szerokości. Szarawozielone pędy pokryte są białym proszkowatym nalotem i są podzielone na 4-8 wysokich wyraźnych żeber z areolami z których wyrasta od 3-5 cierni zewnętrznych długości 1.5-2 cm. Rozkwitające nocą kwiaty są białe a na zewnątrz brązowawe długości 5-7 cm. Owoc jest wielkości małego jabłka koloru czerwonego. 
Wymaga pełnego nasłonecznienia i ciepła Zimowanie w dość wysokiej temperaturze, bez przedłużających się spadków poniżej 12 stopni C.
Podłoże lekkie, dobrze przepuszczalne, żyzne.
Obszar występowania tego gatunku to południowy Meksyk. 

CIEKAWOSTKA:

Mrowiskowe kaktusy ?- Deamia testudo jest to epifityczny kaktus zamieszkujący obszary od połudnowego Meksyku po północne skraje Ameryki Południowej. W naturze grube człony Deamii testudo oplatają pień i gałęzie drzewa na którym rosną, przywierają do nich za pomocą korzeni powietrznych, tworząc pod spodem wolne przestrzenie. Te właśnie przestrzenie są używane przez mrówki jako domostwa. 
 źródło: KAKTUSY I INNE No.3 vol. 8

NA WESOŁO ;)

źródło: Grafika Google 

ASTROPHYTUM CAPRICORNE

Astropytum capricorne syn: Echinocactus capricornis. Nazwa tego gatunku capricorne oznacza "kozie rogi" i odnosi się do powyginanych cierni,  które autorowi opisu przypominały rogi kozy. Pędy tego gatunku w środowisku naturalnym przyjmują formę krótkiego walca (wysokość 60 cm, średnica 15 cm), jednak okazy w kolekcjach mają kształt bardziej kulisty. Naskórek usiany jest plamkami. W najmłodszych partiach rośliny plamki są brązowe i stopniowo zmieniają się w białe. Długi ciernie, do 7 cm, z najstarszych areoli mogą odpadać lub się łamać. Piękne, błyszczące, żółte kwiaty z ciemnoczerwoną gardzielą mają średnicę do 7 cm. Kwiaty dzienne, występują wczesnym latem, wyrastają z areoli w pobliżu wierzchołka. 
W środowisku naturalnym gatunek ten występuje w południowej części stanu Coahuila, pojawia się również w sąsiednim stanie Nuevo León (Meksyk). Jest bardzo lubiany przez hodowców i można go znaleźć niemal w każdej kolekcji. Jeśli tylko przestrzegane są podstawowe zasady - dobrze przepuszczalny podkład, całkiem suche zimowanie, pełne nasłonecznienie - uprawa nie sprawia żadnych problemów. 
źródło: "Encyklopedia kaktusów" Rudolf Śubik 


 CIEKAWOSTKA:

SZCZEPIENIE KAKTUSÓW: Niektóre kaktusy mają z natury słabe albo wrażliwe na choroby korzenie. Takim roślinom możemy pomóc, stosując szczepienie. Dzięki temu zabiegowi daje się też uratować rośliny nadgniłe lub uszkodzone. Istnieją ponadto gatunki i odmiany rosnące wyłącznie na podkładkach. Dobry termin na szczepienie - miesiące letnie, suche i ciepłe. Na podkładki najlepiej nadają się kaktusy kolumnowe np. gatunki z rodzaju Cereus.

źródło: "Kaktusy i inne sukulenty" Elizabeth Manke








NA WESOŁO :)

źródło: grafika Google

CRASSULA PORTULACEA F.MONSTRUOSA "HOBBIT"

"Hobbit" to jedna z najczęściej spotykanych i najciekawszych odmian grubosza jajowatego. Bardzo dekoracyjny sukulent, który z czasem wyrasta w sporych rozmiarów drzewko. Silnie rozgałęziona korona i zgrubiała łodyga sprawia, że jest idealny do formowania w stylu bonsai. Charakterystyczne dla tej odmiany są mięsiste liście o różnym kształcie, przeważnie - szpiczaste, rurkowato zwinięte. Jednym przypominają uszy Tolkienowskiego bohatera, innym Uszy Shreka jak również bywa nazywana ta roślina. U młodszych okazów liście są często płaskie lub lekko zwinięte. Rośnie dość wolno, zazwyczaj w ciągu roku o kilka centymetrów. Przy odpowiedniej pielęgnacji może żyć bardzo długo. Starsze okazy mogą zakwitnąć drobnymi białymi lub różowymi kwiatami. Jednak w warunkach domowych zdarza się to niezwykle rzadko.

Wymagania

Roślina najlepiej czuje się w jasnym i ciepłym miejscu. Lubi słońce ale upał i palące letnie promienie mogą powodować żółknięcie i marszczenie się liści. Doskonale znosi suche powietrze i nie powinna być zraszana. Dobrze rośnie w piaszczysto-glinianym podłożu, które powinno być przepuszczalne, dla lepszego drenażu dno doniczki warto wysypać keramzytem. W lecie roślinę możemy wystawić na balkon lub do ogrodu, powinniśmy jednak zapewnić jej ochronę przed deszczem. W zimie najlepiej przenieść w chłodniejsze miejsce i ograniczyć podlewanie, aby grubosz mógł przejść w stan spoczynku, w przeciwnym razie może zmarnieć i gubić liście.

Pielęgnacja

"Hobbit" podobnie jak inni przedstawiciele rodzaju Crassula jest bardzo prosty w uprawie. W ciepłych miesiącach wymaga umiarkowanego podlewania. Robimy to dość obficie, a następnie czekamy aż podłoże dobrze przeschnie. Od wiosny do jesieni nawozimy raz w miesiącu nawozem przeznaczonym dla kaktusów. Przesadzamy tylko, jeśli zajdzie taka potrzeba, czyli gdy korzenie przestają mieścić się w doniczce. Najlepiej zabrać się do tego na wiosnę lub latem. Duże i silnie rozgałęzione okazy powinny być sadzone w ciężkich  i stabilnych doniczkach, aby uchronić roślinę przed przewróceniem.

Źródło: http://budujesz.info/artykul/grubosz-hobbit-efektowny-sukulent-z-rodzaju-crassula,957.html

Ciekawostka:

Ametyst Kaktusowy. Występuje tylko w jednym miejscu na świecie - jaskiniach Republiki Południowej Afryki. Swą nazwę i oryginalność zawdzięcza niesamowitej krystaliczności oraz pięknej barwie.

Ametyst Kaktusowy - kamień sukcesu i kariery. Pomaga odnieść sukces w interesach jak również wspiera nas podczas wspinaczki po drabinie zawodowej kariery.  

Na wesoło:)

SULCOREBUTIA RAUSCHII

Gdy w 1969 roku ukazał się opis gatunku, rozpoczęła się pogoń za tymi nietypowymi roślinami i każdy chciał je mieć w swojej kolekcji. Są to ciekawe osobniki, nieosiągające dużych rozmiarów-pęd ma zazwyczaj średnicę 3,2 cm i taką samą wysokość, i wypuszcza pędy boczne. Z eliptycznych areoli wyrasta około 10 cierni zewnętrznych długości 1-2 mm, przylegających do pędu i przypominających pająka. Ciemnoróżowofioletowy kwiat ma średnicę około 3,2 cm i taką samą długość. Kwitnie w dzień. 
Gatunek ten został odkryty wysoko w górach Boliwii przez W. Rauscha, sławnego austriackiego eksperta w dziedzinie kaktusów południowoamerykańskich. To jemu zawdzięcza swoją nazwę. Rośnie na wysokości około 2400 m n.p.m., na wzgórzach otaczających miasto Zudanez w boliwijskiej prowincji Chuiquisaca, wśród traw i karłowatych krzaków. W przeszłości ze względu na swoją rzadkość była to roślina dostępna tylko w postaci szczepionej, jednak obecnie większość hodowców stara się uprawiać ja na własnym systemie korzeniowym. Kaktusy te rosną powoli, jednak zachowują naturalny wygląd i nie puszczają tyle pędów bocznych, ile rośliny szczepione. W lecie dobrze wystawić je na powietrze. Najlepiej rosną w dobrze przepuszczalnym podkładzie. Zimowanie powinno przebiegać w niskiej temperaturze i widnym miejscu. 
Źródło:Rudolf Subik, Libor Kunte "Encyklopedia Kaktusów"

 CIEKAWOSTKA:
Carl Spitzweg (1808-1885) niemiecki malarz, który malował ludzi, przede wszystkim różnorakich "dziwaków". Ponieważ miłośnicy kaktusów i sukulentów do takich się zaliczają, nic dziwnego, że i oni stawali się tematem jego prac. Dwa obrazy Spitzwega są nieco znane kaktusiarzom. To Przyjaciel kaktusów (ok. 1856 r.) i Miłośnik kaktusów (ok 1850 r.).  Z pewnością obrazy są jakimś spojrzeniem na ówczesną epokę w kaktusiarstwie (można z nich np. wywnioskować, że opuncje trzymało się w drewnianych skrzynkach ), a także mocna poszlaka na to, że sukulenty musiały być wtedy modne, przynajmniej w Niemczech. 
Źródło:Kaktusy i inne No.2 vol.8

Na wesoło :)

Źródło:Grafika Google

ALOE VARIEGATA

Aloe variegata (aloes pstry, aloes tygrysi )- występuje na dużych obszarach, w suchych i półsuchych regionach Południowej Afryki i w południowej części Namibii. Nie wyciągnięte rośliny mają około 30 cm wysokości i prawie tyle szerokości. Pojedyncze liście są lancetowate, około 15-20 cm długości i są rozmieszczone w trzech szeregach po 6-8 liści każdy. Każdy liść ma po spodniej stronie wyraźny grzbiet i na przekroju przypominają literę "V". Kolor liści może być zmienny. W doniczce tego nie zobaczymy, ale przy uprawie w ogrodzie w zależności od siedliska i warunków klimatycznych są ciemnozielone przy dostatecznej ilości wody lub czekoladowo brązowe, gdy roślina doświadczyła suszy. Tworzą go nieregularne jasne plamy ułożone w bardziej lub mniej regularne paski. To z powodu tych pasków nosi miano tygrysiego. Białe brzegi liści zaopatrzone są w gęsto ułożone lecz nie wielkie zęby.Aloes pstry bo tak też jest czasem nazywany, jest najchętniej zakwitającym w mieszkaniu gatunkiem aloesu. Wytwarza dość wysoki jak na niewielką roślinę pęd kwiatostanowy. Sam kwiatostan jest luźnym gronem, w którym znajduje się nawet 30 zwisających, rurkowatych kwiatków długości do 4,5 cm. Kwiaty aloesu wytwarzają dużo nektaru dlatego w naturze są chętnie odwiedzane przez ptaki i owady na tyle małe bu dostać się do nektarników przez wąską rurkę kwiatu. Sam owoc jest trójkomorowy. W każdej komorze ciasno ułożone są nasiona zaopatrzone w dwa skrzydełka. Tak roślina przystosowała się do rozsiewania nasion przez wiatr.Kolor kwiatu najczęściej ceglasto czerwony z lekkim zazielenieniem. Kwitnie najczęściej koniec zimy i wczesna wiosna, choć w doniczkach mogą kwitnąć także późną jesienią. 
Jest to afrykański sukulent więc odpowiednim stanowiskiem dla niego będzie jak najjaśniejszy parapet. W okresie wegetacji wystawiamy roślinę do ogrodu, na balkon lub choć na zewnętrzny parapet połudnowego okna. 

CIEKAWOSTKA:
Aloe variegata po raz pierwszy zostało odkryte dla europejczyków przez ekspedycję Simon van der Stel w dniu 16 października 1685 roku. Pierwsza publikacja wizerunku rośliny pojawiła się w Paryżu w 1689 roku.

Rdzenni Afrykańczycy mają wiele wierzeń związanych z tą rośliną. Np. zbierają i wieszają ten aloes w chatach gdzie są młode kobiety. Jeśli zakwitnie to oznacza, że mieszkająca w chacie kobieta jest płodna i będzie miała dużo dzieci.

 Źródło: https://naradka.wordpress.com/tag/aloe-variegata/

Na wesoło:

Źródło:Grafika Google

PARODIA WARASII

PARODIA WARASII 

 syn:  NOTOCACTUS WARASII                        ERIOCACTUS WARASII 

Ciemnozielona roślina cylindryczna dorastająca do 80 cm wysokości i 20-30 cm średnicy. U dojrzałych osobników Parodia warasii  ma 15-16 wyraźnych żeber. 
Z każdej areoli wyrastają żółtawe do brązowych, krótkie (1-4 cm ) bardzo miękkie ciernie. 
Kwiaty duże o średnicy 5-6 cm, żółte, rozkwitają na szczycie rośliny. Pojawiają się późną wiosną-wczesnym latem. 
 Rośnie w brazylijskim stanie Rio Grande do Sul w ciepłym podzwrotnikowym klimacie o dość dużej wilgotności powietrza. 

Uprawa nie jest szczególnie skomplikowana jednak potrzebny jest jej lekko kwaśny podkład , częściowy cień i regularne podlewanie w okresie wzrostu.  Najlepiej kiedy lato będzie spędzać na powietrzu, a nie w przegrzanej szklarni.







   CIEKAWOSTKA: 
 Nie tak dawno Poczta Polska ponownie wydała wiele starych serii znaczków, jedną z nich jest seria z sukulentami z grudnia  1981 r. pod nazwą "Kwiaty sukulentów". Obecne na znaczkach gatunki to: Caralluma lugardii, Cylindropuntia spinosior, Cereus tonduzii, Cylindropuntia fulgida, Lithops belmuii, Nopalea cochenilifera, Epiphyllopsis gaertneri, Cylindropuntia leptocaulis. Jest to jedyna seria z sukulentami wydana w Polsce. 
Źródło: "Kaktusy i inne" no.3 vol.8

  NA WESOŁO:"była sobie żabka mała"

 Źródło: Grafika Google