CRASSULA PORTULACEA F.MONSTRUOSA "HOBBIT"

"Hobbit" to jedna z najczęściej spotykanych i najciekawszych odmian grubosza jajowatego. Bardzo dekoracyjny sukulent, który z czasem wyrasta w sporych rozmiarów drzewko. Silnie rozgałęziona korona i zgrubiała łodyga sprawia, że jest idealny do formowania w stylu bonsai. Charakterystyczne dla tej odmiany są mięsiste liście o różnym kształcie, przeważnie - szpiczaste, rurkowato zwinięte. Jednym przypominają uszy Tolkienowskiego bohatera, innym Uszy Shreka jak również bywa nazywana ta roślina. U młodszych okazów liście są często płaskie lub lekko zwinięte. Rośnie dość wolno, zazwyczaj w ciągu roku o kilka centymetrów. Przy odpowiedniej pielęgnacji może żyć bardzo długo. Starsze okazy mogą zakwitnąć drobnymi białymi lub różowymi kwiatami. Jednak w warunkach domowych zdarza się to niezwykle rzadko.

Wymagania

Roślina najlepiej czuje się w jasnym i ciepłym miejscu. Lubi słońce ale upał i palące letnie promienie mogą powodować żółknięcie i marszczenie się liści. Doskonale znosi suche powietrze i nie powinna być zraszana. Dobrze rośnie w piaszczysto-glinianym podłożu, które powinno być przepuszczalne, dla lepszego drenażu dno doniczki warto wysypać keramzytem. W lecie roślinę możemy wystawić na balkon lub do ogrodu, powinniśmy jednak zapewnić jej ochronę przed deszczem. W zimie najlepiej przenieść w chłodniejsze miejsce i ograniczyć podlewanie, aby grubosz mógł przejść w stan spoczynku, w przeciwnym razie może zmarnieć i gubić liście.

Pielęgnacja

"Hobbit" podobnie jak inni przedstawiciele rodzaju Crassula jest bardzo prosty w uprawie. W ciepłych miesiącach wymaga umiarkowanego podlewania. Robimy to dość obficie, a następnie czekamy aż podłoże dobrze przeschnie. Od wiosny do jesieni nawozimy raz w miesiącu nawozem przeznaczonym dla kaktusów. Przesadzamy tylko, jeśli zajdzie taka potrzeba, czyli gdy korzenie przestają mieścić się w doniczce. Najlepiej zabrać się do tego na wiosnę lub latem. Duże i silnie rozgałęzione okazy powinny być sadzone w ciężkich  i stabilnych doniczkach, aby uchronić roślinę przed przewróceniem.

Źródło: http://budujesz.info/artykul/grubosz-hobbit-efektowny-sukulent-z-rodzaju-crassula,957.html

Ciekawostka:

Ametyst Kaktusowy. Występuje tylko w jednym miejscu na świecie - jaskiniach Republiki Południowej Afryki. Swą nazwę i oryginalność zawdzięcza niesamowitej krystaliczności oraz pięknej barwie.

Ametyst Kaktusowy - kamień sukcesu i kariery. Pomaga odnieść sukces w interesach jak również wspiera nas podczas wspinaczki po drabinie zawodowej kariery.  

Na wesoło:)

SULCOREBUTIA RAUSCHII

Gdy w 1969 roku ukazał się opis gatunku, rozpoczęła się pogoń za tymi nietypowymi roślinami i każdy chciał je mieć w swojej kolekcji. Są to ciekawe osobniki, nieosiągające dużych rozmiarów-pęd ma zazwyczaj średnicę 3,2 cm i taką samą wysokość, i wypuszcza pędy boczne. Z eliptycznych areoli wyrasta około 10 cierni zewnętrznych długości 1-2 mm, przylegających do pędu i przypominających pająka. Ciemnoróżowofioletowy kwiat ma średnicę około 3,2 cm i taką samą długość. Kwitnie w dzień. 
Gatunek ten został odkryty wysoko w górach Boliwii przez W. Rauscha, sławnego austriackiego eksperta w dziedzinie kaktusów południowoamerykańskich. To jemu zawdzięcza swoją nazwę. Rośnie na wysokości około 2400 m n.p.m., na wzgórzach otaczających miasto Zudanez w boliwijskiej prowincji Chuiquisaca, wśród traw i karłowatych krzaków. W przeszłości ze względu na swoją rzadkość była to roślina dostępna tylko w postaci szczepionej, jednak obecnie większość hodowców stara się uprawiać ja na własnym systemie korzeniowym. Kaktusy te rosną powoli, jednak zachowują naturalny wygląd i nie puszczają tyle pędów bocznych, ile rośliny szczepione. W lecie dobrze wystawić je na powietrze. Najlepiej rosną w dobrze przepuszczalnym podkładzie. Zimowanie powinno przebiegać w niskiej temperaturze i widnym miejscu. 
Źródło:Rudolf Subik, Libor Kunte "Encyklopedia Kaktusów"

 CIEKAWOSTKA:
Carl Spitzweg (1808-1885) niemiecki malarz, który malował ludzi, przede wszystkim różnorakich "dziwaków". Ponieważ miłośnicy kaktusów i sukulentów do takich się zaliczają, nic dziwnego, że i oni stawali się tematem jego prac. Dwa obrazy Spitzwega są nieco znane kaktusiarzom. To Przyjaciel kaktusów (ok. 1856 r.) i Miłośnik kaktusów (ok 1850 r.).  Z pewnością obrazy są jakimś spojrzeniem na ówczesną epokę w kaktusiarstwie (można z nich np. wywnioskować, że opuncje trzymało się w drewnianych skrzynkach ), a także mocna poszlaka na to, że sukulenty musiały być wtedy modne, przynajmniej w Niemczech. 
Źródło:Kaktusy i inne No.2 vol.8

Na wesoło :)

Źródło:Grafika Google

ALOE VARIEGATA

Aloe variegata (aloes pstry, aloes tygrysi )- występuje na dużych obszarach, w suchych i półsuchych regionach Południowej Afryki i w południowej części Namibii. Nie wyciągnięte rośliny mają około 30 cm wysokości i prawie tyle szerokości. Pojedyncze liście są lancetowate, około 15-20 cm długości i są rozmieszczone w trzech szeregach po 6-8 liści każdy. Każdy liść ma po spodniej stronie wyraźny grzbiet i na przekroju przypominają literę "V". Kolor liści może być zmienny. W doniczce tego nie zobaczymy, ale przy uprawie w ogrodzie w zależności od siedliska i warunków klimatycznych są ciemnozielone przy dostatecznej ilości wody lub czekoladowo brązowe, gdy roślina doświadczyła suszy. Tworzą go nieregularne jasne plamy ułożone w bardziej lub mniej regularne paski. To z powodu tych pasków nosi miano tygrysiego. Białe brzegi liści zaopatrzone są w gęsto ułożone lecz nie wielkie zęby.Aloes pstry bo tak też jest czasem nazywany, jest najchętniej zakwitającym w mieszkaniu gatunkiem aloesu. Wytwarza dość wysoki jak na niewielką roślinę pęd kwiatostanowy. Sam kwiatostan jest luźnym gronem, w którym znajduje się nawet 30 zwisających, rurkowatych kwiatków długości do 4,5 cm. Kwiaty aloesu wytwarzają dużo nektaru dlatego w naturze są chętnie odwiedzane przez ptaki i owady na tyle małe bu dostać się do nektarników przez wąską rurkę kwiatu. Sam owoc jest trójkomorowy. W każdej komorze ciasno ułożone są nasiona zaopatrzone w dwa skrzydełka. Tak roślina przystosowała się do rozsiewania nasion przez wiatr.Kolor kwiatu najczęściej ceglasto czerwony z lekkim zazielenieniem. Kwitnie najczęściej koniec zimy i wczesna wiosna, choć w doniczkach mogą kwitnąć także późną jesienią. 
Jest to afrykański sukulent więc odpowiednim stanowiskiem dla niego będzie jak najjaśniejszy parapet. W okresie wegetacji wystawiamy roślinę do ogrodu, na balkon lub choć na zewnętrzny parapet połudnowego okna. 

CIEKAWOSTKA:
Aloe variegata po raz pierwszy zostało odkryte dla europejczyków przez ekspedycję Simon van der Stel w dniu 16 października 1685 roku. Pierwsza publikacja wizerunku rośliny pojawiła się w Paryżu w 1689 roku.

Rdzenni Afrykańczycy mają wiele wierzeń związanych z tą rośliną. Np. zbierają i wieszają ten aloes w chatach gdzie są młode kobiety. Jeśli zakwitnie to oznacza, że mieszkająca w chacie kobieta jest płodna i będzie miała dużo dzieci.

 Źródło: https://naradka.wordpress.com/tag/aloe-variegata/

Na wesoło:

Źródło:Grafika Google

PARODIA WARASII

PARODIA WARASII 

 syn:  NOTOCACTUS WARASII                        ERIOCACTUS WARASII 

Ciemnozielona roślina cylindryczna dorastająca do 80 cm wysokości i 20-30 cm średnicy. U dojrzałych osobników Parodia warasii  ma 15-16 wyraźnych żeber. 
Z każdej areoli wyrastają żółtawe do brązowych, krótkie (1-4 cm ) bardzo miękkie ciernie. 
Kwiaty duże o średnicy 5-6 cm, żółte, rozkwitają na szczycie rośliny. Pojawiają się późną wiosną-wczesnym latem. 
 Rośnie w brazylijskim stanie Rio Grande do Sul w ciepłym podzwrotnikowym klimacie o dość dużej wilgotności powietrza. 

Uprawa nie jest szczególnie skomplikowana jednak potrzebny jest jej lekko kwaśny podkład , częściowy cień i regularne podlewanie w okresie wzrostu.  Najlepiej kiedy lato będzie spędzać na powietrzu, a nie w przegrzanej szklarni.







   CIEKAWOSTKA: 
 Nie tak dawno Poczta Polska ponownie wydała wiele starych serii znaczków, jedną z nich jest seria z sukulentami z grudnia  1981 r. pod nazwą "Kwiaty sukulentów". Obecne na znaczkach gatunki to: Caralluma lugardii, Cylindropuntia spinosior, Cereus tonduzii, Cylindropuntia fulgida, Lithops belmuii, Nopalea cochenilifera, Epiphyllopsis gaertneri, Cylindropuntia leptocaulis. Jest to jedyna seria z sukulentami wydana w Polsce. 
Źródło: "Kaktusy i inne" no.3 vol.8

  NA WESOŁO:"była sobie żabka mała"

 Źródło: Grafika Google

STETSONIA CORYNE

STETSONIA CORYNE.  Jest to kolejny duży, drzewiasty kaktus, w naturalnym środowisku osiągający wysokość ok. 8 m. Rozgałęzia się od podstawy, a zdrewniały pień może mieć do 40 cm średnicy. Pokryte   niebieskozielonym lub szarozielonym naskórkiem pędy mają 10 cm średnicy i składają się z ok. 9 żeber z dużymi guzkami. Z każdej areoli wyrasta 6-9 cierni zewnętrznych, ok.3,2 cm długości, a także jeden, cierń centralny długości do 7,5 cm. Kwiaty, długości  do 15 cm,składają się z długiej, łuskowatej rurki zakończonej białymi płatkami wewnętrznymi i lśniącozielonymi zewnętrznymi;kwitną w nocy, latem. Później przekształcają się w owoc wypełniony malutkimi, czarnymi nasionami.
  Gatunek występuje na granicy pomiędzy Argentyną i Boliwią, na małych wysokościach (1200-1500 m n.p.m.), a także w Yacuiba w północnej Argentynie i Palos Blancos w Boliwi. Rośnie na skalistych zboczach     górskich w towarzystwie nielicznych roślin. Jest to dobrze znany kaktus kolumnowy, gdyż zarówno siewki, jak i starsze okazy są bardzo atrakcyjne. Jest również jedną  z niewielu roślin hodowanych na szeroką skalę i ciągle obecnych na rynku.Wymaga dobrego światła i ciepła, podstawowego podłoża kaktusowego i temperatury minimum 13 stopni Celsjusza.
Źródło: Rudolf Subik, Libor Kunte "Encyklopedia Kaktusów"

 Ciekawostka: KWIATY 

Kwiaty, niezbędne do rozmnażania się roślin, są obiektem fascynacji laików i specjalistów. Wyrastają bezpośrednio z areoli lub aksilli. Ze względu na kształt wyróżnia się trzy typy kwiatów kaktusów: lejkowate, rurkowate i dzwonkowate. Kwiaty kaktusów rozkwitają zazwyczaj w dzień, ale u niektórych rodzajów następuje to nocą. Kwitną dość krótko. W przypadku większości kaktusów do zapylenia potrzebne są dwa osobniki tego samego gatunku. W naturze pyłek jest przenoszony przede wszystkim przez owady, niekiedy też przez kolibry i nietoperze. W przypadku uprawy kaktusów,  hodowcy przenoszą pyłek z jednej rośliny na drugą za pomocą pędzla. Zapylony kwiat zmienia się w owoc, w którym są nasiona będące następnym pokoleniem roślin.
Źródło: Rudolf Subik, Libor Kunte "Encyklopedia Kaktusów"

Na wesoło:)

Źródło: Grafika Google

PILOSOCEREUS GLAUCESCENS

Pilosocereus glaucescens- te piękne kaktusy rosną w Meksyku i Ameryce Południowej w formie drzew lub krzewów. Wytwarzają wełniste włoski w miejscu wyrastania kwiatów. Kaktus ten jest gatunkiem o niebieskawozielonkawym korpusie. W naturze wyrasta do 10 m, zaś jego pędy mają średnicę około 10 cm. Ciernie skrajne są białawe, środkowe brązowawe. Wyrastające z areoli gęste, długie, zwisające włoski mają barwę białą. Kwiaty również  białe, średnicy 7 cm. Rośliny te wymagają zimą   więcej ciepła niż większość kaktusów; najodpowiedniejsza dla nich temperatura to 15 st. Celsjusza. Należy je też wtedy trochę więcej podlewać. Uprawia się je  w podłożu gliniastym z domieszką piasku. Latem można pilozocereusy wystawić na świeże powietrze. Dobrze tolerują pełne słońce, nie są też wrażliwe na nadmiar wody. Rozmnaża się je z nasion, które kiełkują stosunkowo szybko.
Źródło: Elisabeth Manke "Kaktusy i inne sukulenty"

Ciekawostka:
Kaktusy w obrzędach religijnych.
W obrzędach religijnych niektórych Indian kaktusy znajdowały zastosowanie jako rośliny halucynogenne, umożliwiające kontakt z  bóstwami. Jazgrza Williamsa (peyotl) była nawet uznawana za świętą roślinę, zjedzona wprowadzała szamanów w trans. Niejednokrotnie kaktusy same były też czczone jako bóstwa. Ogromne egzemplarze gatunków kulistych stanowiły ofiarne ołtarze, a mocnych zdrewniałych cierni używano do zabijania ofiar. W takim celu stosowany był m.in. Echinocactus ingens. Z wielu kaktusów sporządzano talizmany chroniące przed uderzeniem pioruna, chorobą i innymi nieszczęściami.
Źródło:http://pl.wikipedia.org/wiki/Kaktusowate


Na wesoło :)

Walentynka :*

Źródło:Grafika Google

POLASKIA CHICHIPE

Polaskia chichipe syn.Lemaireocereus chchipe.

Roślina kolumnowa, rozgałęziająca się od nasady, sięgająca 4-5 m wysokości. Bladozielone pędy, średnicy 5-7 cm, mają po 7-12 ostrych żeber, wysokości 2 cm, z areolami osadzonymi co 1,5 cm. Ciernie są szarawe początkowo prawie czarnawobrązowe, występuje po 6-7 cierni bocznych, długości do 1 cm oraz po jednym środkowym, długości 1,5 cm. Kwitnie w dzień latem; kwiaty długości około 3 cm i średnicy 4 cm, są kremowobiałe lub zielonkawożółte z czerwoną pręgą środkową. Wymaga silnego światła, podstawowego podłoża; temp. min 13 st. Celsjusza. Meksyk (Oaxaca, Puebla)

Źródło: Clive Innes, Chaarles Glass "Ilustrowana encyklopedia Kaktusy"

 CIEKAWOSTKA; CIERNIE
Najpiękniejszą ozdobą kaktusów są ciernie, czyli ostro zakończone wyrostki roślinne, przekształcone na drodze ewolucyjnej z liści. Warto zaznaczyć, że poprawnym polskim określeniem jest słowo "ciernie", często  zastępowane błędnym sformułowaniem "kolce".   
Każdy cierń możemy podzielić na charakterystyczne odcinki:  podstawę, odcinek środkowy, wierzchołek. Ciernie występują pod wieloma urozmaiconymi formami. Poszczególne typy różnią się od siebie takimi cechami jak: długość, przekrój, kolor,  kształt, faktura.
Typowe kształty cierni: włosowate, iglaste, szydłowate, stożkowate, pierzaste, obrączkowane, pergaminowe, grzebieniasto ułożone, haczykowate.
Przekrój ciernia w   większości przypadków jest okrągły, lecz może być także płaski lub krawędziasty. Faktura ciernia może być śliska, chropowata, ponacinana drobnymi bruzdami, a może także przypominać pergamin bądź papier. Niektóre gatunki posiadają ciernie haczykowato wygięte na końcu. Ciernie bywają ułożone w areoli w jednej lub dwóch seriach. Zewnętrzną serię tworzą ciernie skrajne, wewnętrzną ciernie środkowe.
Szczególnym rodzajem cierni są glochidy. Są bardzo krótkie, cienkie i słabe. Wyposażone są w mikroskopijne, skierowane ku tyłowi haczyki. Bardzo łatwo się odłamują i wczepiają w naskórek. Mogą wywołać stan zapalny skóry. Są one szczególnie charakterystyczne dla Opuncji.
Zagadką są ciernie nektarowe. Są to skarłowaciałe ciernie, wydzielające kropelki słodkiego nektaru. Ich rola jak dotąd pozostaje nieodgadniona. Należy jednak uważać, gdyż nektar jest przynętą dla mrówek.
Źródło: http://www.kwiat-kaktus.eu/kaktus/morfologia-ciernie-kaktusow/

Na wesoło :)

Ciekawa książka ;)

Źródło: Grafika Google