sobota, 12 września 2015

GYMNOCALYCIUM MIHANOVICHII "Hibotan"

Wśród anomalii pigmentowych kaktusów najbardziej interesujące są formy zupełnie pozbawione zielonego barwnika- chlorofilu. 
Wówczas pojawiają się kolory wywołane obecnością w rośnie innych barwników,  które w normalnych warunkach tłumione są przez chlorofil. 
Liczba tego typu form,  które udaje się z powodzeniem uprawiać jest ze względu na ich małe zdolności przeżycia ograniczona i tak naprawdę to rzadko które są rozpowszechnione.
Największą popularnością cieszą się barwne mutanty gatunku Gymnocalycium mihanovichii (frierdrichii). Pierwotne ubarwienie rośliny jest ciemnozielone do prawie czekoladowego.  W Japonii udało się przed wielu laty wyhodować liczne mutanty o różnych odcieniach żółtej, różowej,  fioletowej do prawie czarnej.  Z największym powodzeniem uprawia się jednak soczyście czerwone rośliny określane jako "Hibotan" lub także "Rubra". Dzięki wyjątkowej witalności i zdolności tworzenia pędów bocznych rozmnaża się ich stosunkowo dużo i w ten sposób stały się bodaj najbardziej popularnymi kaktusami.
Biorąc pod uwagę , iż rośliny te są zazwyczaj szczepione na kserofitycznych podkładkach Hylocereus, doświadczonym hodowcom zaleca się przeszczepianie ich na Myrtillocactus geometrizans.  A to dlatego, iż Hylocereus przystosowany jest do gorących , suchych warunków i źle reaguje na zimowanie w niskiej temperaturze .
Najlepszym sposobem rozmnażania jest szczepienie odrostów (długości ok.1,25 cm), których roślina wypuszcza bardzo dużo . Ze względu na krótki żywot tych roślin warto mieć nowe okazy .



Źródło : Rudolf Šubik, Libor Kunte "Encyklopedia kaktusów"
             Aleksander Lux, Roman Stanik "Leksykon kaktusów"



Na wesoło :)

 Idziemy na zakupy ;)

wtorek, 28 lipca 2015

PARODIA OTTONIS


Syn. Notocactus ottonis
        Echinocactus ottonis
Gatunek zmienny, o kulistych pędach koloru ciemno zielonego lub niebieskawo-zielonego o średnicy 5-11 cm, które mają po 6-13 żeber i biały, wełnisty wierzchołek. Występuje po 8-15 żółtych i brązowo-żółtych cierni bocznych i 3-4 środkowych, brązowych; wszystkie mają po 1-2,5 cm długości. Ciemnożółte kwiaty, długości 4-6 cm kwitną w dzień, latem. Wymaga pełnego nasłonecznienia i podstawowego podłoża kaktusowego a temperatura minimalna to 10 st. Celsjusza. Owoce są zwykle bardzo liczne, dzwonkowate a nasiona błyszczące, czarne i silnie trujące.
Występują w Argentynie, Brazylii, Paragwaju i Urugwaju. Jest to dość popularny gatunek rozpowszechniony na całym świecie. 
  
Parodia jest nazwą rodzajową, która została przydzielona na cześć Lorenzo Raimundo Parodi (1895-1966), argentyński botanik.

 Na wesoło :)
Idealne na wakacje! ;)

poniedziałek, 6 lipca 2015

NOTOCACTUS ROSEOLUTEUS


Ten kaktus ma pojedynczy pęd osiągający średnicę 18,5 cm. Zazwyczaj składa się z 15-18 żeber zbudowanych z wydatnych guzków. Areole zlokalizowane są poniżej guzków i wyrasta z nich ok.8 cierni zewnętrznych i maksymalnie 4 centralne. Najdłuższe ciernie centralne mają 3,2 cm długości. Nazwa gatunku roseoluteus pochodzi od różowo-żółtego kwiatu o średnicy do 7,5 cm, różnorodność kolorystyczna jest popularna. Typową lokalizacją jest Tanqueras w urugwajskiej prowincji Rivera, gdzie kaktus ten rośnie na terenie pagórkowatym, na wysokości ok. 300 m n.p.m.Obszar występowania rozciąga się na południowe regiony sąsiadującego brazylijskiego stanu Rio Grande do Sul. Rozmnażanie prowadzi się z nasion (gdy są świeże bardzo łatwo kiełkują). Gatunek ten sam się zapyla, więc nie ma problemu z dostępnością nasion. Nie są to rośliny wymagające i najlepiej rosną w podłożu bogatym w składniki odżywcze. Zimowanie powinno przebiegać w niskiej temperaturze, a w okresie wzrostu należy umieścić rośliny w pełnym słońcu i obficie podlewać. Kwiaty pojawiają się po 8-10 latach.
Źródło: Rudolf Subik, Libor Kunte "Encyklopedia Kaktusów"






Na wesoło :)



czwartek, 4 czerwca 2015

REBUTIA HELIOSA

Rebutia heliosa syn. Aylostera heliosa. Jest to piękny kaktus, zarówno ze względu na uciernienie, jak i kwiaty., Tworzy kolumnowe, lekko rozgałęziające się pędy i ma rzepowaty korzeń. Pędy mają średnicę ok. 2,5 cm i wysokość 3,75-5 cm (niekiedy wyższe są rośliny szczepione). Niewidoczne żebra składają się z małych guzków, na których końcach znajdują się podłużne areole z brązowym filcem. Mają tylko cienkie, ułożone grzebieniasto ciernie zewnętrzne długości 1 mm, przylegające do pędu (opisywane jako "grzebieniaste"). Pomarańczowe kwiaty mają średnicę 3,75 cm, a autor opisu Werner Rausch, wybrał nazwę heliosa właśnie ze względu na kolor kwiatów, który jest barwą wschodzącego słońca (Helios to grecki bóg słońca). Gatunek ten został odkryty w 1969 roku i rośnie pomiędzy boliwijskimi miastami Tarija i Narvaez na wysokości ok 2400 m n.p.m. Zarejestrowano również dwie inne odmiany z odizolowanych lokalizacji: R. heliosa var. condorensis i R. heliosa var. cajasensis. Rośliny na własnym systemie korzeniowym nie rosną zbyt szybko, ale wyglądem bardziej przypominają te ze środowiska naturalnego. Rośliny szczepione tworzą pokaźne skupiska, będące zjawiskiem nietypowym. Otrzymane z nasion rośliny, a także oddzielone pędy boczne, dobrze rosną na przepuszczalnym podkładzie, zimowane w niskiej temperaturze i widnym miejscu, a także wtedy, gdy są wcześnie wybudzane z okresu spoczynku. Kwitną po 3-5 latach.

Źródło: "Encyklopedia Kaktusów" Rudolf Subik, Libor Kunte

Ciekawostka:

Co łączy ćmę z kaktusem? 
Nazwa Lophophora znana jest każdemu kaktusiarzowi. Mało kto jednak wie, że pod taką samą nazwą kryje się rodzaj nocnych motyli! Lophophora Moschler opisany w 1890 roku. Nazwy królestwa roślin i zwierząt mogą się dublować, a więc oba rodzaje Lophophora są ważne. A oto jeszcze dwa podobne przykłady: Cereus Oken 1815 to rodzaj ukwiałów (bezkręgowych koralowców), a nazwa rodzajowa Echinopsis figuruje także w zestawie prehistorycznych skamieniałości szkarłupni - bezkręgowych zwierząt morskich. 

Źródło:"Kaktusy i inne" No.3 vol.8

Źródło: Grafika Google

niedziela, 24 maja 2015

ASTROPHYTUM ASTERIAS x ASTROPHYTUM CAPRICORNE


Krzyżówki są obecnie w centrum uwagi, a niektóre rodzaje w szczególności budzą zainteresowanie hodowców komercyjnych. 
Jeżeli chodzi o celowe krzyżowanie kaktusy są wyjątkową grupą, gdyż większość hodowców stara się mieć w swoich kolekcjach "najczystsze" gatunki. Krzyżówki w obrębie Astrophytum są wyjątkiem od tej reguły.
Japońscy hodowcy specjalizują się w mutacjach a Astrophytum jest rodzajem, na którym się skupiają.
ASTROPHYTUM ASTERIAS X ASTROPHYTUM CAPRICORNE - rośliny kuliste, mające po około 8-9 żeber. Areole białe, wyraźnie ułożone wzdłuż żeber. Ciernie żółtawe do brązowawych.
Ładne rośliny uzyskane przez zapylenie kontrolowane żeńskich komórek Astrophytum asterias i męskich komórek Astrophytum capricorne. Można porównać ją z odwrotną hybrydą capricorne i asterias, która jest bardzo podobna lecz zazwyczaj mają dłuższe ciernie. 
Wiele krzyżówek Astrophytum zostały opracowane na podstawie A. asterias i A. caprocorne i są obecnie w uprawie. 
Capriocorne do powstałej hybrydy wniósł  podniesione żebra oraz krótkie ciernie.
Wymaga słonecznego stanowiska, podstawowego podłoża kaktusowego i temperatury minimalnej 10 st. C. 








POLECAM  ;)

Źródło:Grafika Google

piątek, 15 maja 2015

MAMMILLARIA HAHNIANA



Mammillarie zaliczają się do kaktusów najbardziej lubianych przez kolekcjonerów. Pod względem liczby gatunków, a jest ich około 200, rodzaj ten należy do największych w całej rodzinie Cactaceae. Pośród takiej ilości gatunków znajdują się również rośliny o małych wymaganiach , które całkowicie zadowala usytułowanie na parapetach okiennych. Nadają się więc dla początkujących. Z drugiej strony rodzaj ten wzbudza zainteresowanie wielu specjalistów ze względu na swoją różnorodność pod każdym względem. Powstały liczne kolekcje samych mammillarii, a także związek miłośników roślin należących do tego gatunku.
Mammillaria hahniana - kulisty pęd o średnicy do 12 cm, podzielony jest na małe brodawki (ok. 8 mm długości), na których końcach znajdują się areole z kosmatymi cierniami; 20-30 białych, włosowatych cierni bocznych, długości do 1,5 cm oraz 1-3 lub więcej białych cierni środkowych często z ciemniejszymi czubkami długości do 8 mm. Kwitnie blisko szczytu girlandą fioletowawo-czerwonych kwiatów i pełnych żółtych pylników, długości 1,5-2 cm i podobnej średnicy.
Z rany kaktusa płynie białe mleczko roślinne. Znalezienie tego gatunku w środowisku naturalnym nie jest trudne, gdyż występuje on w wielu miejscach w Sierra Jalpan (Guanajuato, Queretaro), gdzie rośnie na skalistych zboczach i urwiskach w Meksyku.
W latach 20 i 30 XX wieku był to prawdopodobnie najczęściej zbierany kaktus w całym Meksyku. Obecnie hobbyści z powodzeniem otrzymują rośliny z nasion, a stosując się do podstawowych zasad nie mają problemu z uprawą.
Mammillaria hahniana wymaga pełnego nasłonecznienia, podstawowego podłoża kaktusowego  z dodatkiem wapnia, temperatura minimalna to 10 st.Celsjusza. 





Ciekawostka:
Szereg gatunków mammillarii jest zagrożonych wyginięciem na naturalnych stanowiskach, w wyniku niszczenia siedlisk i nadmiernego pozyskiwania do hodowli. Dwa gatunki zostały uznane przez IUCN za wymarłe w naturze (kategoria zagrożenia EW): Mammillaria glochidiata i guillauminiana, dziewięć kolejnych za krytycznie zagrożone (kategoria zagrożenia CR): M. albiflora, M. anniana, M. berkiana, M. brachytrichion, M. guelzowiana, M. herreare, M. marcosii, M. sanchez-mejoradae M. schwarzii.
Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Mamilaria



A może tatuaż? ;)
Źródło:Grafika Google

sobota, 2 maja 2015

PARODIA CONCINNA



Parodia concinna, syn. Notocactus concinnus.Kulisty pęd tego gatunku osiąga średnicę ok.10 cm i składa się z 18-24 żeber. Areole znajdują się w odległości 5-7 mm od siebie i pokryte są krótkimi gęstymi, szarawymi kłaczkami. Zazwyczaj jest 10-12 cierni zewnętrznych i 4 centralne długości ok. 1,6 cm. Zaskakujące duże kwiaty mają średnicę dochodzącą do 7 cm. Kwiaty są żółte, dzienne, pojawiają się latem. Wymaga silnego światła, podstawowego podłoża kaktusowego a temperatura minimalna to 10 st. Celsjusza. 
Gatunek ten występuje na rozległym obszarze i nawet dziś odkrywane są różne jego formy. Rośnie w stanie Rio Grande do Sul w południowej Brazylii i północnej części Urugwaju. Można polecić go zupełnie początkującym hodowcom. Nie wymaga żadnych specjalnych zabiegów i co roku w lecie kwitnie pięknymi dużymi kwiatami.
Źródło: Clive Innes, Charles Galss "Ilustrowana Encyklopedia Kaktusy"




Ciekawostka:
Parodia w filatelistyce.

Źródło:Grafika Google.