REBUTIA HELIOSA

Rebutia heliosa syn. Aylostera heliosa. Jest to piękny kaktus, zarówno ze względu na uciernienie, jak i kwiaty., Tworzy kolumnowe, lekko rozgałęziające się pędy i ma rzepowaty korzeń. Pędy mają średnicę ok. 2,5 cm i wysokość 3,75-5 cm (niekiedy wyższe są rośliny szczepione). Niewidoczne żebra składają się z małych guzków, na których końcach znajdują się podłużne areole z brązowym filcem. Mają tylko cienkie, ułożone grzebieniasto ciernie zewnętrzne długości 1 mm, przylegające do pędu (opisywane jako "grzebieniaste"). Pomarańczowe kwiaty mają średnicę 3,75 cm, a autor opisu Werner Rausch, wybrał nazwę heliosa właśnie ze względu na kolor kwiatów, który jest barwą wschodzącego słońca (Helios to grecki bóg słońca). Gatunek ten został odkryty w 1969 roku i rośnie pomiędzy boliwijskimi miastami Tarija i Narvaez na wysokości ok 2400 m n.p.m. Zarejestrowano również dwie inne odmiany z odizolowanych lokalizacji: R. heliosa var. condorensis i R. heliosa var. cajasensis. Rośliny na własnym systemie korzeniowym nie rosną zbyt szybko, ale wyglądem bardziej przypominają te ze środowiska naturalnego. Rośliny szczepione tworzą pokaźne skupiska, będące zjawiskiem nietypowym. Otrzymane z nasion rośliny, a także oddzielone pędy boczne, dobrze rosną na przepuszczalnym podkładzie, zimowane w niskiej temperaturze i widnym miejscu, a także wtedy, gdy są wcześnie wybudzane z okresu spoczynku. Kwitną po 3-5 latach.

Źródło: "Encyklopedia Kaktusów" Rudolf Subik, Libor Kunte

Ciekawostka:

Co łączy ćmę z kaktusem? 

Nazwa Lophophora znana jest każdemu kaktusiarzowi. Mało kto jednak wie, że pod taką samą nazwą kryje się rodzaj nocnych motyli! Lophophora Moschler opisany w 1890 roku. Nazwy królestwa roślin i zwierząt mogą się dublować, a więc oba rodzaje Lophophora są ważne. A oto jeszcze dwa podobne przykłady: Cereus Oken 1815 to rodzaj ukwiałów (bezkręgowych koralowców), a nazwa rodzajowa Echinopsis figuruje także w zestawie prehistorycznych skamieniałości szkarłupni - bezkręgowych zwierząt morskich. 

Źródło:"Kaktusy i inne" No.3 vol.8

Źródło: Grafika Google

ASTROPHYTUM ASTERIAS x ASTROPHYTUM CAPRICORNE

Krzyżówki są obecnie w centrum uwagi, a niektóre rodzaje w szczególności budzą zainteresowanie hodowców komercyjnych. 
Jeżeli chodzi o celowe krzyżowanie kaktusy są wyjątkową grupą, gdyż większość hodowców stara się mieć w swoich kolekcjach "najczystsze" gatunki. Krzyżówki w obrębie Astrophytum są wyjątkiem od tej reguły.
Japońscy hodowcy specjalizują się w mutacjach a Astrophytum jest rodzajem, na którym się skupiają.
ASTROPHYTUM ASTERIAS X ASTROPHYTUM CAPRICORNE - rośliny kuliste, mające po około 8-9 żeber. Areole białe, wyraźnie ułożone wzdłuż żeber. Ciernie żółtawe do brązowawych.
Ładne rośliny uzyskane przez zapylenie kontrolowane żeńskich komórek Astrophytum asterias i męskich komórek Astrophytum capricorne. Można porównać ją z odwrotną hybrydą capricorne i asterias, która jest bardzo podobna lecz zazwyczaj mają dłuższe ciernie. 
Wiele krzyżówek Astrophytum zostały opracowane na podstawie A. asterias i A. caprocorne i są obecnie w uprawie. 
Capriocorne do powstałej hybrydy wniósł  podniesione żebra oraz krótkie ciernie.
Wymaga słonecznego stanowiska, podstawowego podłoża kaktusowego i temperatury minimalnej 10 st. C. 

POLECAM  ;)

Źródło:Grafika Google

MAMMILLARIA HAHNIANA

Mammillarie zaliczają się do kaktusów najbardziej lubianych przez kolekcjonerów. Pod względem liczby gatunków, a jest ich około 200, rodzaj ten należy do największych w całej rodzinie Cactaceae. Pośród takiej ilości gatunków znajdują się również rośliny o małych wymaganiach , które całkowicie zadowala usytułowanie na parapetach okiennych. Nadają się więc dla początkujących. Z drugiej strony rodzaj ten wzbudza zainteresowanie wielu specjalistów ze względu na swoją różnorodność pod każdym względem. Powstały liczne kolekcje samych mammillarii, a także związek miłośników roślin należących do tego gatunku.
Mammillaria hahniana - kulisty pęd o średnicy do 12 cm, podzielony jest na małe brodawki (ok. 8 mm długości), na których końcach znajdują się areole z kosmatymi cierniami; 20-30 białych, włosowatych cierni bocznych, długości do 1,5 cm oraz 1-3 lub więcej białych cierni środkowych często z ciemniejszymi czubkami długości do 8 mm. Kwitnie blisko szczytu girlandą fioletowawo-czerwonych kwiatów i pełnych żółtych pylników, długości 1,5-2 cm i podobnej średnicy.
Z rany kaktusa płynie białe mleczko roślinne. Znalezienie tego gatunku w środowisku naturalnym nie jest trudne, gdyż występuje on w wielu miejscach w Sierra Jalpan (Guanajuato, Queretaro), gdzie rośnie na skalistych zboczach i urwiskach w Meksyku.
W latach 20 i 30 XX wieku był to prawdopodobnie najczęściej zbierany kaktus w całym Meksyku. Obecnie hobbyści z powodzeniem otrzymują rośliny z nasion, a stosując się do podstawowych zasad nie mają problemu z uprawą.
Mammillaria hahniana wymaga pełnego nasłonecznienia, podstawowego podłoża kaktusowego  z dodatkiem wapnia, temperatura minimalna to 10 st.Celsjusza. 

Ciekawostka:

Szereg gatunków mammillarii jest zagrożonych wyginięciem na naturalnych stanowiskach, w wyniku niszczenia siedlisk i nadmiernego pozyskiwania do hodowli. Dwa gatunki zostały uznane przez IUCN za wymarłe w naturze (kategoria zagrożenia EW): Mammillaria glochidiata i guillauminiana, dziewięć kolejnych za krytycznie zagrożone (kategoria zagrożenia CR): M. albiflora, M. anniana, M. berkiana, M. brachytrichion, M. guelzowiana, M. herreare, M. marcosii, M. sanchez-mejoradae M. schwarzii.
Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Mamilaria

A może tatuaż? ;)

Źródło:Grafika Google

PARODIA CONCINNA

Parodia concinna, syn. Notocactus concinnus.Kulisty pęd tego gatunku osiąga średnicę ok.10 cm i składa się z 18-24 żeber. Areole znajdują się w odległości 5-7 mm od siebie i pokryte są krótkimi gęstymi, szarawymi kłaczkami. Zazwyczaj jest 10-12 cierni zewnętrznych i 4 centralne długości ok. 1,6 cm. Zaskakujące duże kwiaty mają średnicę dochodzącą do 7 cm. Kwiaty są żółte, dzienne, pojawiają się latem. Wymaga silnego światła, podstawowego podłoża kaktusowego a temperatura minimalna to 10 st. Celsjusza. 
Gatunek ten występuje na rozległym obszarze i nawet dziś odkrywane są różne jego formy. Rośnie w stanie Rio Grande do Sul w południowej Brazylii i północnej części Urugwaju. Można polecić go zupełnie początkującym hodowcom. Nie wymaga żadnych specjalnych zabiegów i co roku w lecie kwitnie pięknymi dużymi kwiatami.
Źródło: Clive Innes, Charles Galss "Ilustrowana Encyklopedia Kaktusy"

Ciekawostka:

Parodia w filatelistyce.

Źródło:Grafika Google.

HAWORTHIA ATTENUATA

Haworthia attenuata - haworcja wąskolistna, jest gatunkiem szybko rosnącym. Jej liście pokryte są białymi, wypukłymi brodawkami przypominającymi perełki. Brodawki te na spodniej stronie liści są uporządkowane w szeregi. Sukulenty te wyglądają podobnie do gasterii i pochodzą również z południowej Afryki.
Stanowisko jasne z dużą ilością światła, lecz osłonięte przed padaniem bezpośrednich promieni słonecznych. Temperatura pokojowa w zimie najlepiej w granicach 10 stopni Celsjusza. Podlewanie jak w przypadku każdych sukulentów - dość ubogie,ziemia w okresie letnim powinna być lekko wilgotna, w zimie podlewamy raz na dwa - trzy tygodnie. W okresie intensywnego wzrostu zalecane jest stosowanie nawozów do sukulentów. Haworcja kwitnie na przełomie lutego i marca.
Podłoże powinno być żyzne i próchnicze z niewielkim dodatkiem gliny. Haworcje najłatwiej rozmnożyć odejmując od dużych roślin wytwarzanie przez nie liczne odrosty. Można także sporządzić sadzonki liściowe, które dobrze się ukorzeniają jeśli przed wsadzeniem ich do wilgotnego podłoża obeschną przez kilka dni na powietrzu.

CIEKAWOSTKA:

TOWARZYSTWO HAWORCJI (Wielka Brytania) 
W naszym kraju Haworcje nie są tak popularne jak w Anglii. Za rok swoje 30-lecie będzie obchodzić powstałe tam w 1986 roku Towarzystwo Haworcji (Haworthia Society). Towarzystwo zawiązało się jako mała grupka miłośników haworcji i zaczęła wydawać newsletter, 3 lata później przemianowany na Haworthiad. Czasopismo ukazuje się 3 razy do roku. 
Pismo i towarzystwo swoje zainteresowania skupia obecnie już nie tylko na Haworcjach, ale również na pokrewnych rodzajach: Aloes, Astroloba, Gasteria...
Towarzystwo liczy wielu członków, większość z zagranicy, organizuje coroczne spotkania. Więcej informacji można znaleźć na stronie Towarzystwa : http://www.haworthia.org
Źródło: "Kaktusy i inne" No.3 vol.7

Dobry pomysł! 

Źródło:Grafika Google

STENOCEREUS PRUINOSUS

STENOCEREUS PRUINOSUS syn: Lemaireocereus pruinosus, Pachycereus pruinosus
Stenocereus pruinosus-"Szary duch"- wysoki kaktus kolumnowy, wyglądem przypomina drzewo.
Osiąga wysokość do 5 metrów i dz 3 metrów szerokości. Szarawozielone pędy pokryte są białym proszkowatym nalotem i są podzielone na 4-8 wysokich wyraźnych żeber z areolami z których wyrasta od 3-5 cierni zewnętrznych długości 1.5-2 cm. Rozkwitające nocą kwiaty są białe a na zewnątrz brązowawe długości 5-7 cm. Owoc jest wielkości małego jabłka koloru czerwonego. 
Wymaga pełnego nasłonecznienia i ciepła Zimowanie w dość wysokiej temperaturze, bez przedłużających się spadków poniżej 12 stopni C.
Podłoże lekkie, dobrze przepuszczalne, żyzne.
Obszar występowania tego gatunku to południowy Meksyk. 

CIEKAWOSTKA:

Mrowiskowe kaktusy ?- Deamia testudo jest to epifityczny kaktus zamieszkujący obszary od połudnowego Meksyku po północne skraje Ameryki Południowej. W naturze grube człony Deamii testudo oplatają pień i gałęzie drzewa na którym rosną, przywierają do nich za pomocą korzeni powietrznych, tworząc pod spodem wolne przestrzenie. Te właśnie przestrzenie są używane przez mrówki jako domostwa. 
 źródło: KAKTUSY I INNE No.3 vol. 8

NA WESOŁO ;)

źródło: Grafika Google 

ASTROPHYTUM CAPRICORNE

Astropytum capricorne syn: Echinocactus capricornis. Nazwa tego gatunku capricorne oznacza "kozie rogi" i odnosi się do powyginanych cierni,  które autorowi opisu przypominały rogi kozy. Pędy tego gatunku w środowisku naturalnym przyjmują formę krótkiego walca (wysokość 60 cm, średnica 15 cm), jednak okazy w kolekcjach mają kształt bardziej kulisty. Naskórek usiany jest plamkami. W najmłodszych partiach rośliny plamki są brązowe i stopniowo zmieniają się w białe. Długi ciernie, do 7 cm, z najstarszych areoli mogą odpadać lub się łamać. Piękne, błyszczące, żółte kwiaty z ciemnoczerwoną gardzielą mają średnicę do 7 cm. Kwiaty dzienne, występują wczesnym latem, wyrastają z areoli w pobliżu wierzchołka. 
W środowisku naturalnym gatunek ten występuje w południowej części stanu Coahuila, pojawia się również w sąsiednim stanie Nuevo León (Meksyk). Jest bardzo lubiany przez hodowców i można go znaleźć niemal w każdej kolekcji. Jeśli tylko przestrzegane są podstawowe zasady - dobrze przepuszczalny podkład, całkiem suche zimowanie, pełne nasłonecznienie - uprawa nie sprawia żadnych problemów. 
źródło: "Encyklopedia kaktusów" Rudolf Śubik 


 CIEKAWOSTKA:

SZCZEPIENIE KAKTUSÓW: Niektóre kaktusy mają z natury słabe albo wrażliwe na choroby korzenie. Takim roślinom możemy pomóc, stosując szczepienie. Dzięki temu zabiegowi daje się też uratować rośliny nadgniłe lub uszkodzone. Istnieją ponadto gatunki i odmiany rosnące wyłącznie na podkładkach. Dobry termin na szczepienie - miesiące letnie, suche i ciepłe. Na podkładki najlepiej nadają się kaktusy kolumnowe np. gatunki z rodzaju Cereus.

źródło: "Kaktusy i inne sukulenty" Elizabeth Manke








NA WESOŁO :)

źródło: grafika Google